Kominiarz Kraśnik

Kominiarz Kraśnik

Początkowo Kraśnik był osadą położoną na bardzo ważnym szlaku handlowym łączącym Śląsk z Rusią Kijowską. Do czasu przyłączenia Rusi Czerwonej do Polski przez Kazimierza III Wielkiego i unii z Litwą położenie miasta na skraju Ziemi Sandomierskiej i ciągłe zagrożenie najazdami ze wschodu i północy niekorzystnie wpływało na jego rozwój. Miasto królewskie Kraśnik otrzymał w 1377 r. szlachcic Dymitr z Goraja i jego brat Iwan z rąk króla Ludwika Węgierskiego , co zaowocowało lokacją Kraśnika na prawie magdeburskim. Kominiarz Kraśnik w tym świetnym mieście czyści kominy. Możesz tą czynność wykonać samodzielnie, wystarczy nasza lanca mechaniczna na wiertarkę.

Po śmierci marszałka Dymitra dobra kraśnickie odziedziczyła jego córka Anna . W 1405 wyszła za mąż za Andrzeja Tęczyńskiego, kasztelana wojnickiego. Pozostając pod dobrą opieką rodziny Tęczyńskich, rozwój urbanistyczny i architektura miasta rozkwitały do ​​połowy XV wieku . W 1468 r. w Kraśniku powstała największa biblioteka i szkoła parafialna na Lubelszczyźnie. W 1499 r. miasto zostało splądrowane i zniszczone przez Tatarów. Później miasto stało się własnością rodziny Olekiewicz -Słuckich (od 1564 r.). Chociaż  przywilej de non tolerandis Judaeis  obowiązywał do 1584 r., Żydzi osiedlali się na obrzeżach miasta co najmniej od1530.

W 1604 r. Kraśnik wszedł w skład Ogonu Rodziny Zamoyskich (do dziś herb Zamoyskich – „Jelita” – znajduje się w herbie Kraśnika). Był to początek nowego, pomyślnego okresu w jego dziejach, przerwanego jednak przez najazd Kozaków pod dowództwem Bohdana Chmielnickiego, który w 1648 roku spalił miasto i wymordował żydowskich mieszkańców Kraśnika. W 1652 roku ludność Kraśnik został zdziesiątkowany przez kolejną epidemię. W 1655 r. miasto zostało zniszczone przez wojska szwedzkie, a następnie wojska kozackie i siedmiogrodzkie.

W XVIII w. mimo częstych klęsk żywiołowych (głównie pożarów) miasto zostało ostatecznie odrodzone dzięki wsparciu właścicieli. W 1795 r. w wyniku III rozbioru Polski miasto znalazło się pod panowaniem austriackim (Galicja Zachodnia), aw 1809 r. zostało włączone do Księstwa Warszawskiego (Oddział Lubelski). Po Kongresie Wiedeńskim Kraśnik znalazł się w granicach Królestwa Polskiego (województwo lubelskie, później gubernia lubelska). W 1878 r. miasto utraciło prawa miejskie; odzyskał go w 1918 roku.

W czasie I wojny światowej uruchomiono połączenie kolejowe między Kraśnikiem, Lublinem i Rozwadowem (wówczas Galicja). W 1915 r. miasto na ponad trzy lata znalazło się pod okupacją austriacko-węgierską. W odrodzonej Polsce należał do powiatu janowskiego w województwie lubelskim. W ramach planów Centralnego Okręgu Przemysłowego w 1937 r. w pobliskiej wsi Dąbrowa Bór (od 1954 r. miasto Kraśnik Fabryczny) wybudowano fabrykę amunicji. Kominiarz Kraśnik w obecnych czasach nie jest konieczny, sam wyczyścisz komin naszą mechaniczną lancą na wertarkę.

2 września 1939 r. na miasto spadły pierwsze niemieckie bomby. 15 września 1939 r. do miasta wkroczyła 4. Niemiecka Dywizja Piechoty. W kraśnickim getcie więziono ok. 6000 Żydów; większość z nich zginęła ostatecznie w obozie zagłady w Bełżcu. Miasto stało się ośrodkiem Polskiego Państwa Podziemnego (Związek Walki Zbrojnej – Armia Krajowa, Bataliony Chłopskie, Narodowe Siły Zbrojne). 27 i 28 lipca 1944 r. do miasta wkroczyły wojska sowieckie. Od 1944 r. Kraśnik pełnił funkcję stolicy powiatu w województwie lubelskim (z wyjątkiem lat 1975–1998).